Φωτίζει πιὰ ἡ Σβάστιγγα, σἂν ἥλιος τὴν Ἑλλάδα
Κρατῶ σφιχτὰ στὰ χέρια μου τσεκούρι καὶ
μαχαῖρι
Οἱ Ἀλβανοὶ θὰ γαμηθοῦν ἀπὸ ξανθὸ ἀσκέρι
Πέμπτη 16 Αυγούστου 2012
ΑΔΩΝΙ, ΓΑΜΩ ΤΗ ΝΕΚΡΗ ΜΑΝΝΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΙΣΤΟ ΣΟΥ
Γjωργιάδη πουσταρᾶ
σὲ γαμᾶνε φανερὰ
Πακιστάνjα κι Ἀλβανοὶ
καὶ γκανιάζεις γοερὰ
μὲ γυναῖκα παρτουζοῦ
μητρομάννα τοῦ χαμοῦ
στάζει γῦζφα ὅλο τὸ χῶλ
καὶ τὰ γλείφεις σὰ μαϊμοῦ
κάθε βράδυ στὴ στοὰ
τοὺς λουστράρεις τὰ γκαυλιὰ
ἀνεβαίνεις τοὺς βαθμοὺς
καὶ κυλιέσαι στὰ σκατὰ
σὰ τζιρίζεις στὴ ντι-βὶ
τῆς ζωῆς σου τὴ γκλωστὴ
ἂς τὴ γκόψῃ ὁ Σατανᾶς
γιὰ νὰ πάθῃς συγκοπὴ
μὲ ξεφλούδιστο πρωκτὸ
καὶ πηχτάδια στὸ λαιμὸ
τὸ Χριστὸ δοξολογεῖς
τσιμπουκώνεις τὸ σταυρὸ
βρωμερὸς πουτανασγιὸς
Χριστιανὸς σιχαμερὸς
τῶν παππάδων πουτανὶ
καὶ ἀνθέλληνας σκληρὸς
Κῦττα δῷθε ῥὲ χτικιὸ
σοῦ γαμῶ τὸ πατρικὸ
τὸ μικρό σου τὸ παιδὶ
εὔχομαι νὰ δῇς νεκρὸ
ΓΑΜΩΤΑΦΙΣΜΟΣ ΤΩΡΑ!
Σκληρὲς
κουβέντες, ναζικές, μοῦ τάραξαν τὸν ὕπνο:
«κωλογαμῆσαν τὸ Χριστὸ στὸ Μυστικὸ τὸ Δεῖπνο
κωλοψωλιῶσαν τον πικρά, μεγάλο
ναζιλίκι!
τοῦ ξεχειλῶσαν τὸν βρωχθὸ καὶ οὔρλιαζαν
σἂ λῦκοι!»
στὸ ἀποκοῦμπι
τοῦ Nergal στηρίζω τὶς
ἐλπίδες
νὰ πνίξω τὸν
Ψινάκη τους μὲ ζωντανὲς ἀκρίδες
νὰ τὸν κεράσω
στιλεττιὲς βαθιὰ μέσα στὸν κῶλο
καὶ νὰ τοῦ
στρίψω τἄντερο καὶ τὸ στομάχι ὅλο
στὰ μάτια του
τὰ πούστικα νὰ βεντουζάρουν βδέλλες
ῥιγμένος στὸν
Ἀσπρόπυργο σὲ μάντρα μὲ σαμπρέλες
νὰ ξεψυχάῃ
ἀσθμαίνοντας, καὶ κλαίγοντας νὰ χύνῃ
νὰ τοῦ γαμᾶνε
τὴν ψυχὴ ἀμφίβιοι Τελχίνοι
ΓΑΜΗΘΗΚΑΝ ΚΟΙ ΚΑΣΤΟΡΟΙ
Ὅταν γαμάω τὸ Χριστὸ νοιώθω πολὺ ὡραῖα
εἴτε τὸν βρίζω μοναχὸς ἢ μ᾽ ὅλη τὴ μπαρέα
γίνομαι ἄλλος ἄνθρωπος, ἀνοίγει ἡ καρδιά μου
δροσίζονται τὰ χείλη μου, χορταίνει ἡ κοιλιά μου
ῥὲ κουτζαβάκη σὲ ῥωτῶ, μπορεῖς νὰ δώσῃς ξῆγα;
πὼς χύνει ρούβλια ὁ σαργὸς καὶ κανναβούρι ἡ μῦγα;
ὅποιος γαμήσια ἔσπειρε, ψωλόχια θὰ θερίσῃ
καὶ τὸ καυλὶ τοῦ σατανᾶ μὲ θειάφι θὰ γεμίσῃ
σοφία, λέει, ἀπ᾽ τοὺς παλιούς, ἀπόγονοι τοῦ Δώρου
τσιμπούκι, ξύλο καὶ φωτιὰ στὸ σπίτι κάθε φλώρου
ξεχείλισαν τὰ χύσια τους τὴ γκοίτη τοῦ Εὐρῶτα
γαμήθηκαν κοἳ κάστοροι, κι ὅποιονα θέλεις ῥῶτα
στοῦ Μπαρμπα-Γιάννη τὴν αὐλὴ σκοτῶσαν ἕνα φίλο
τὸ γκῶλο του ἀνοίξανε μὲ σκουργιασμένο γρῦλο
τὶ μὲ κυττᾷς κωλαλβανὲ, γαμῶ τὴ σκωταριά σου;
τοὺς γυιούς σου θὰ κρεμάσουμε ἀπὸ τὰ ἄντερά σου
εἴτε τὸν βρίζω μοναχὸς ἢ μ᾽ ὅλη τὴ μπαρέα
γίνομαι ἄλλος ἄνθρωπος, ἀνοίγει ἡ καρδιά μου
δροσίζονται τὰ χείλη μου, χορταίνει ἡ κοιλιά μου
ῥὲ κουτζαβάκη σὲ ῥωτῶ, μπορεῖς νὰ δώσῃς ξῆγα;
πὼς χύνει ρούβλια ὁ σαργὸς καὶ κανναβούρι ἡ μῦγα;
ὅποιος γαμήσια ἔσπειρε, ψωλόχια θὰ θερίσῃ
καὶ τὸ καυλὶ τοῦ σατανᾶ μὲ θειάφι θὰ γεμίσῃ
σοφία, λέει, ἀπ᾽ τοὺς παλιούς, ἀπόγονοι τοῦ Δώρου
τσιμπούκι, ξύλο καὶ φωτιὰ στὸ σπίτι κάθε φλώρου
ξεχείλισαν τὰ χύσια τους τὴ γκοίτη τοῦ Εὐρῶτα
γαμήθηκαν κοἳ κάστοροι, κι ὅποιονα θέλεις ῥῶτα
στοῦ Μπαρμπα-Γιάννη τὴν αὐλὴ σκοτῶσαν ἕνα φίλο
τὸ γκῶλο του ἀνοίξανε μὲ σκουργιασμένο γρῦλο
τὶ μὲ κυττᾷς κωλαλβανὲ, γαμῶ τὴ σκωταριά σου;
τοὺς γυιούς σου θὰ κρεμάσουμε ἀπὸ τὰ ἄντερά σου
ΒΓΑΝΕΙ Η ΠΟΥΤΖΑ ΜΟΥ ΡΑΚΗ
Χύνουν καὶ τρῶνε τὸ σκασμὸ
καὶ θὰ πεθάνουνε ἐδῷ
ἂν δὲ γαμήσουν τὸ Χριστὸ
πάνω σὲ ξύλινο σταυρὸ
γελᾷ καὶ χύνει ὁ μουλᾶς
γεμίζει φλόκια ὁ κουβὰς
τσιμπούκια θὲς κι ἐσὺ νὰ φᾷς
θὰ σὲ γαμήσουμε ἂν-φὰς
ἕνα πρεζάκι στὴ Φυλῆς
ζητοῦσ᾽ ἐπίμονα χασὶς
τὸ μπάτησ᾽ ἕνας ταξιτζῆς
καὶ τὸν ἀφῆσαν καταγῆς
ψόφα καργιόλη βδελυρὲ
σκελετωμένε λεχριτζὲ
φτύνω τὸ πτῶμα σου, μπινὲ
ῥοῦφα ἀτόφιο μπουλκουμὲ
ἀκούω μόνο κλασσικὴ
σὰν σοῦ γαμῶ τὴν ἀδερφὴ
βρίζω τὴ μάννα της μ᾽ ὀργὴ
καὶ χύν᾽ ἡ ποῦτζα μου ῥακὴ
καὶ θὰ πεθάνουνε ἐδῷ
ἂν δὲ γαμήσουν τὸ Χριστὸ
πάνω σὲ ξύλινο σταυρὸ
γελᾷ καὶ χύνει ὁ μουλᾶς
γεμίζει φλόκια ὁ κουβὰς
τσιμπούκια θὲς κι ἐσὺ νὰ φᾷς
θὰ σὲ γαμήσουμε ἂν-φὰς
ἕνα πρεζάκι στὴ Φυλῆς
ζητοῦσ᾽ ἐπίμονα χασὶς
τὸ μπάτησ᾽ ἕνας ταξιτζῆς
καὶ τὸν ἀφῆσαν καταγῆς
ψόφα καργιόλη βδελυρὲ
σκελετωμένε λεχριτζὲ
φτύνω τὸ πτῶμα σου, μπινὲ
ῥοῦφα ἀτόφιο μπουλκουμὲ
ἀκούω μόνο κλασσικὴ
σὰν σοῦ γαμῶ τὴν ἀδερφὴ
βρίζω τὴ μάννα της μ᾽ ὀργὴ
καὶ χύν᾽ ἡ ποῦτζα μου ῥακὴ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)